Pakistan - Iram

“Op het moment van de aardbeving was ik thuis met mijn schoonzus. Mijn moeder was naar een begrafenis. Ik zat tegen een muur die op mij viel. Ik herinner me er niet veel van: de aarde trilde en ik huilde van de pijn. Na tien minuten kwam mijn zus me bevrijden en bracht mijn familie me naar de dokter in het dorp. Die zei dat alles oké was en dat ik alleen maar een schrammetje had. Maar mijn ouders zagen dat er iets mis was met mijn benen. Ze brachten me naar een andere dokter, die een foto nam en zag dat mijn rug gebroken was. Hij zei dat ik snel naar het ziekenhuis in Rawalpindi moest, waar ik ben geopereerd.
Ik voel niks wanneer iemand mijn benen aanraakt, ik kan ze niet bewegen, ik kan alleen gaan zitten wanneer iemand mij helpt, maar ik hoop dat het gauw beter zal gaan en dat ik terug kan lopen. Mijn ouders zijn hier bij mij, maar ik wil graag naar huis. Ik wil gauw terug naar school, want later wil ik lerares worden.”