Madagaskar – Victoire, 30 jaar

Victoire mankt sinds haar vijfde en het doet pijn als ze loopt. Lange afstanden te voet zijn voor haar een lijdensweg. “Ik zag ertegen op om naar school te lopen, op een kilometer van mijn huis in de wildernis," legt ze uit. Wanneer Victoire naar de middelbare school gaat, vestigt haar familie zich in Mahajanga. De afstand naar school wordt korter, maar haar ziekte isoleert haar van de andere kinderen. Ze staren naar haar en sluiten haar uit. Maar het meisje zet door en gaat naar de universiteit … waar ze de klas niet in kan en wordt omvergelopen door medestudenten.

Op haar dertigste, na een jaar op de wetenschapsfaculteit en een modeopleiding, vindt Victoire geen werk. En nu is de armoede haar grootste handicap..

"In de stad moet je veel stappen. Ik zou het openbaar vervoer kunnen nemen, maar dat is te duur voor mij. Ik blijf meestal thuis. Ik ga alleen naar buiten om een paar uur te gaan schoonmaken en naar de kerk te gaan," vertelt Victoire, die bij haar moeder en vier van haar zeven broers en zussen woont. Hoe komt ze uit deze vicieuze cirkel? Ze hoopt in ieder geval dat haar stad wat toegankelijker wordt: "Ik zou zo graag eens gaan winkelen."